In de 13e eeuw bestond er een klooster dat een zekere literaire reputatie genoot. Gebouwd aan de voet van een diepe, smalle kloof, beschaduwd door hoge bomen, droeg dit klooster de toepasselijke naam Saint-Nicolas-aux-Bois. Het was een benedictijnenabdij en ondanks de ruige ligging kon het bogen op een bloeiende school die buitenlanders aantrok.

Drie jonge Vlaamse heren, die Frans en literatuur kwamen studeren, gingen op een dag naar de bossen van de abdij om zich te vermaken en begonnen een paar konijnen te jagen. De dieren ontsnapten naar het domein van Enguerrand IV van Coucy, waar ze de achtervolging inzetten. De bewakers troffen hen aan tijdens het jagen, namen hen gevangen en informeerden Enguerrand. Deze laatste, zonder hen te informeren over de leeftijd, de persoon van de jongeren of de omstandigheden van hun daad, gaf opdracht hen op te hangen, wat onmiddellijk gebeurde aan de takken van de bomen op de plaats van hun arrestatie

Dit werd onmiddellijk uitgevoerd op de takken van de bomen op de plaats van hun arrestatie.

Deze standrechtelijke en barbaarse executie veroorzaakte grote opschudding, niet alleen in de regio, maar in heel Frankrijk. De abt van Saint-Nicolas-aux-Bois, een familielid van een van de slachtoffers, bijgestaan ​​door Gilles-le-Brun, de Franse consecrator, diende hun klachten in bij Saint-Louis (Lodewijk IX), koning van Frankrijk, wiens rechtspraak nog steeds vermaard was. Zo daagde "de goede en rechtschapen koning" Enguerrand voor zijn tribunaal, ondanks zijn status als baron en zijn nauwe banden met de hele adel, om hem de straf van vergelding op te leggen.
 

Enguerrand werd door zijn sergeanten gearresteerd en opgesloten in de toren van het Louvre.

Op de afgesproken dag werd Enguerrand opgeroepen om te verschijnen. Hij verscheen vergezeld door alle baronnen van zijn familie, die hij als adviseurs en verdedigers had aangesteld. De koning bleef vrijwel alleen achter met een paar assessoren. Ondanks deze regeling en zijn ontkenningen dat hij de drie jongemannen had opgehangen, stond Enguerrand op het punt de volle kracht van de wet te ondergaan, toen de koning zwichtte en zijn leven schonk op verzoek van de heren, maar met de verplichting om een ​​boete van 10.000 livres te betalen. Dit geld was bedoeld voor de bouw van het Hôtel-Dieu de Pontoise, de bouw van het Witte Dominicaanse klooster in Parijs en de Cordelierskerk. De heer werd ook gedwongen twee kapellen te bouwen, waar dagelijks de mis voor deze drie jongemannen voor altijd zou worden opgedragen, en uiteindelijk drie jaar lang in het Heilige Land te dienen. Hij verkreeg dispensatie van deze laatste bepaling in ruil voor 1200 livres ten behoeve van overzeese christenen. Bovendien verloor hij het recht op gerechtigheid en heidevelden in al zijn landerijen en stond hij het stuk bos waar de misdaad was gepleegd af aan de monniken van de abdij van Saint-Nicolas.

Volgens de overlevering was Enguerrand, naast de bovengenoemde boetes die hij als boetedoening voor zijn misdaad had opgelegd, verplicht een monument op te richten op de plaats van de executie van de drie heren, waaronder zij zouden rusten, bedoeld als herinnering aan de gerechtigheid van Saint-Louis. Dit monument draagt ​​de namen Croix Sezinne, Croix Seizaine, Croix Selzine, Croix Sézaine, Croix Sessine (namen die lijken aan te geven dat Enguerrand, als herstelbetaling voor de moord op de drie studenten, persoonlijk of via een volmacht, gedwongen werd zestien dagen boete te doen aan de voet van dit symbool), maar ook die van Croix des Sergents, Croix des 3 Frères, Croix Coesine of "Cohaesorum", wat "van hen die met elkaar verbonden zijn" betekent.

Bron: Departementaal Archief van de Aisne.
 

.